SomzawooH

เคยบ้างไหมที่ในบางช่วงชีวิตต้องมาผจญกับความรู้สึกหด ๆๆ หู่ๆๆ

หรืออาจจะแค่เคยได้ยิน คำคำนี้ บ่อยครั้ง

แล้วแต่ละครั้งสังเกตดูบ้างไหมว่า สีหน้าผู้ที่เกิดความหดและหู่ เป็นเช่นไร

น้อยครั้งนักที่จะเห็นว่าคนผู้เหล่านั้น ยิ้มแย้มด้วยความแจ่มใส ..

เพราะ ความหดและหู่ มันคงจะไม่กล้าสู้กับความสุขและใส ได้

คำว่า หด ฟังแล้วไม่เป็นมิตรกับจิตใจเราเอาเสียเลย

เพราะนอกจากจะไม่ช่วยให้ฟังแล้วดูครื้นเครง

ยังทำให้เกิดอารมณ์เศร้าเข้ามาอย่างบอกไม่เป็น

เช่นเดียวกัน คำว่า หู่ ก็คงไม่อยากจะผูกสัมพันธ์กับเราเท่าไหร่

ไม่เช่นนั้น คนเราคงชอบและรู้สึกดี กับคำเหล่านี้กันแล้ว

ภาวะของคนที่หด และหู่ คือภาวะร้ายแรงของความคิด จิตใจ

เราคิดเช่นนั้น

เพราะนอกจาก จะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นแล้ว

ยังสามารถขับกล่อมต่อมน้ำตาให้มันไหล ออกมาได้โดยรั้งไม่อยู่

เหงา เศร้า หงอย นี่คือ ผลพลอยได้ของ ความรู้สึก หดหู่

แปลกดีนัก แค่คำ ว่า หดหู่ ช่างร้ายแรงยิ่ง ยิ่งเสียกว่า ยอดหนามที่ทั้งแหลมและคม

หดหู่สามารถรุกเข้ามาถึงหัวใจและความรู้สึกเราได้

โดยไม่จำเป็นต้องเคาะประตูขออนุญาตจากเราเลย

เก่งยิ่งกว่าไวรัสพันธ์ ไหนๆ รักษา ก็ยากที่จะหาย

ลืมยังไม่สามารถทำได้เลย

เห็นเช่นนี้แล้ว ใครเล่าอยากจะเจอกับ ความรู้สึกหดหู่

แล้วใครเล่าที่ยินดีต้อนรับความรู้สึกเหล่านี้

แต่เวลานี้ เพียงพื้นที่นี้

มีเพียงคนนี้ที่โชคดี แบบร้ายๆ กำลังกลายเป็นพวกเดียวกับมัน

หด และ หู่ ..

เวลา..

“เอาน่า เวลามันจะช่วยให้แกดีขึ้นเอง ...................”

เวลา เวลา เวลา เวลา เวลา ฉันท่องคำว่าเวลาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว

เวลาก็ยังคงเป็นเวลา ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงเลย ฉันยังไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนไป

เพื่อนโกหกฉันบอกว่าเวลามัจจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นคำนี้มันก็ยังคงฝังลึกในจิตใจยังไม่ลืมเลือนห่างไปหาย

และเช่นกัน เรื่องราวระหว่างเราก็ไม่เคยลบล้างเลือนจางออกไปจากหัวใจฉันเสียที นี่เหรอ เวลา จะมาช่วยอะไรให้ดี ?

เวลา คำว่าเวลา ใครกันเป็นคน ใช้คำว่าเวลาเป็นตัวบอกระยะการเดินทางของชีวิตว่าเราเดินมานานเพียงใด

ใครกันที่บอกว่าเวลาคือสิ่งมีค่า ใครกันบอกว่าเวลาไม่เคยคอยใครใครกันบอกว่าเวลา จะช่วยให้คุณ ลืมเรื่องร้ายๆ

รอ รอ รอ รอ เวลา จะช่วยเยียวยาความปวดร้าว ให้หาย เวลาช่วยได้จริงเหรอ?

ไม่รู้ว่าเนิ่นนาน ผ่านไปนานแสนนานเพียงใด ไม่เห็นเวลาจะช่วยอะไร ฉันได้เลย

ยิ่งผ่านไปนาน เวลายิ่งตอกย้ำความเจ็บ ยิ่งตอกย้ำความเหงา ยิ่งย้ำซ้ำเติมความเศร้า

ยิ่งทวีความรุนแรงให้ความเดียวดายเพิ่มพูนเป็นทวีคูณของความเหงา เศร้า เปล่า เปลี่ยว เดียวดาย เวลาทำให้ฉันเป็นแบบนี้

เข็มนาฬิกาเดินวนไปเวียนมา เวลาก็เดินหน้าต่อไป ความทรงจำก็ยังกลับมาวกวน ผ่านแวะเวียนมาทักทายทำร้ายจิตใจ

นานครั้งที่ห่างหายไปบ้างแต่เวลาก็พาให้ความปวดร้าวกลับมาเวลาพาความเจ็บกลับมาหาอีกครั้ง

ทบทวนความหลังก็เพราะเวลา

ผ่านเดือนนี้ เธอพาฉันมาที่ตรงนี้

เฉียดผ่านมาปีนี้เธอเคยบอกรักฉันอย่างอ่อนโยนแสนหวาน

ผ่านชั่วโมงนี้มีเพียงเธอที่คอยกุมมือฉันไว้เมื่อฉันอ่อนแอและเสียใจท้อแท้

ผ่านมาวินาทีนี้เธอ เธอได้เอ๋ยคำว่า ลาก่อน ลาก่อน ลาก่อน ลาก่อน วินาทีนั้นมันยาวนาน มันถาโถมความปวดร้าว

ความรู้สึกโดดเดี่ยว ความอ้างว้าง เคว้งคว้าง ไร้ซึ่งอากาศหายใจ

เมื่อวินาทีนั้นมาถึง เวลาไม่ได้ฉุดรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้จากฉันไป

และเวลาไม่เคยดึงความรู้สึกในวินาทีนั้นที่มันปวดร้าวออกไปจากใจฉัน

แม้เพียงเศษเสี้ยวของเวลา...

ความทุกข์ยิ่งมาก ขยายวงกว้างแผ่กระจายความเหงา

ความทรมาน เวลา นั่นแหละที่พาความรู้สึกเหล่านี้มาหาฉัน

ยิ่งผ่านไปนาน เวลายิ่งนำพาเอาอะไรๆที่เป็นเรื่องราวระหว่างเธอกับฉันลอยมาสู่ความทรงจำอันปวดร้าว

ภาพความทรงจำอันแสนดี เมื่อครั้งก่อน ครั้งที่เธอกับฉันมีความสุขกัน

ทำไมความรู้สึกมันไม่เหมือนภาพเดิมที่เกิดขึ้น

แต่มันกลับเปลี่ยนแปลงสร้างความร้าว แสนร้าวในความทรงจำ

มาวันนี้ความรู้สึกอบอุ่นที่มีเธอไม่มีเหลือให้ฉันได้เก็บกอดเอาไว้ให้ฉ่ำชุ่มในชีวิตบ้าง

เรื่องดีดีทำไมเวลาถึงต้องพามันไปเปลี่ยนให้ฉันยิ่งเสียใจ เปลี่ยนสิ่งดีดีเมื่อครั้งนั้นให้กลับกลายเป็นความร้าวราน

เจ็บลึกลงสู่ขั้วหัวใจผังแน่น เป็นรากแก้วที่ยิ่งใหญ่เจ็บแสนเจ็บทรมานแสนทรมานเหมือนตายทั้งเป็น

เวลาไม่เคยช่วยให้มันดีขึ้น เวลาช่วยให้ฉันดีขึ้นได้ไหม?.....

เวลา...ที่น้ำตาได้หลั่งรินเพื่อล้างความปวดร้าวในใจ

ล้างเธอ ลบเธอ ไปจากพันธนาการแห่งจิตใจ

แต่นั่นก็ไม่เคยที่จะลบเลือนเธอออกไปได้เลย

เวลา เวลา จะลบเธอไปจากใจฉันได้ไหม

ฉันไม่เห็นแม้แต่เงาของเวลา ยังคงคิดถึงเธอ

คิดถึงวันคืนที่เคยมีเรา แม้วันคืนมันจะเปลี่ยนไปมากมายเพียงใดเวลาจะพาผ่านไปนานแสนนานก็ยังไม่เคยลืม

เวลาเป็นเรื่องโกหก เวลาไม่เคยช่วย

เวลาไม่เห็นมีค่าเมื่อไม่มีเธอ

เวลาไม่ได้พาให้เธอไปจากใจฉัน

เวลาไม่เคยพาฉันออกไปจากความทรงจำของเธอ

เวลาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเมื่อเวลาที่ได้นึกถึงภาพวันเก่าๆ ของเราสองคน

เวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาให้มันดี เวลาไม่ได้รู้สึกแบบฉัน

เวลาไม่เข้าใจฉันเลย เวลาไม่เคยรู้ความต้องการฉันเลย

เวลาไม่มีน้ำใจ เวลา มักทำร้ายจิตใจฉันตลอด

เวลาไม่ได้พาความสุขมาทักทายฉันบ้างเลย

เวลาไม้ได้มีความหมายกับเธอ เวลาไม่ได้ช่วยให้เธอกลับมา

เวลาไม่ได้พาฉันได้พบเธออีกครั้ง เวลาไม่หัวใจ เวลาไม่ได้จริงใจกับฉัน

เวลาไม่ได้ปรารถนาดีกับฉันจริงๆ

เวลาหลอกหลวงเพื่อให้ฉันหลอกตัวเองว่าดีขึ้น

เวลาไม่ได้ทำให้ฉันเข้มแข็งเลยแม้แต่เสี่ยวเวลาเดียว

เวลาไม่ได้ช่วยให้รักเรากลับมาหวนมา ผ่านมาบ้าง เวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ

ที่ฉันรู้ในตอนนี้ เวลาไม่ใช่เพื่อนที่ดี

เวลาไม่ใช่คนรัก เวลาไม่มีเธอมันทรมาน

เวลาไม่ใช่เธอ เวลาไม่ได้มีความรู้สึก

เวลาไม่ใช่ยาที่จะรักษาให้ฉันหายขาดจากอาการปวดร้าวทางจิตใจ

เวลาไม่ใช่เครื่องพิสูจน์สำหรับฉัน เวลาไม่ได้ทำให้เธอคิดถึงฉันอย่างที่ฉันคิดถึงเธอจนแทบจะขาดใจ

เวลาไม่เคยทำให้ฉันหายจากพันธนาการที่เธอรัดเอาความรักผูกติดแน่นกับความผูกพันและมันฝังลึกไว้ที่ฉันเพียงผู้เดียว

เวลาไม่เคยให้คำแนะนำที่ดีกับฉัน เวลาไม่ได้ช่วยอะไรให้มันดีขึ้นสักอย่าง

เวลาไม่เคยมีค่ากับฉัน เวลาไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้น เวลาสำหรับฉันมันช่วยอะไรไม่ได้เลย

 เพราะเวลาก็คือเวลา เวลาก็คือนามธรรม เวลามันคือคำปลอบ เวลาคือคำหลอก มันมีแต่เข็มที่คอยตอกย้ำให้ฉันยิ่งช้ำให้ยิ่งทรมาน

“นี่แหละความจริง ของ...เวลา”

ในสามเหลี่ยม นั้นมี ช่องว่างในช่องว่าง มีจุดแหว่ง ๆ ในจุดแหว่งๆมีเสี้ยวของขีดเส้นตรง

ในขีดเสี้ยวเส้นตรงยังมี กระจุดเล็กๆ ของเส้นโค้ง

ในกระจุดเล็กของเส้นโค้ง มีความว่างเปล่า เชื่อมหา

และในความว่างเปล่ายังมีสิ่งเปล่าว่างวางไว้ในนั้นมากมาย ..

นั่งสังเกตรูปสามเหลี่ยม รูปนี้อยู่เนิ่นนาน 

ถ้าหากเกิดว่าเราต้องใช้ชีวิตอยู่แบบสามเหลี่ยมรูปนี้

ใช้ชีวิตแบบจำกัดระยะทาง เดินทางตามกรอบเส้นของมัน 

ใครจะเลือกเดินแบบไหนบ้าง 

คงมีมากมายที่ยังคงเดินตามสายเส้นกลางของสามเหลี่ยม

แต่ คาดเดาไว้ว่ายังคงมีอีกหลายชีวิตที่ ขอเดินในช่วงนาทีเฉียดขอบ 

เฉียดกึ่งกลาง เฉียดมุม และอีกหลายเฉียดทีเดียว ...

นึกเพียงเล่นๆ แบบไม่จริงจัง ดูว่า หากเรา ต้องเดินเฉียดเส้นขอบ

รสชาติชีวิตในการเดินทางคงพบกับสีสันความสุข ความทุกข์ ความทรมาน ผสมผสานกันน่าดู

คงเหมือนช่วงเวลาในการเดินตามขอบเหว

ที่มีความสุขแบบไร้คำบรรยาย ทั้งอากาศที่บริสุทธิ์  

กลิ่นธรรมชาติ รอบกายรายล้อมด้วยต้นไม้ใบหญ้า

เสียงนก เสียงฟ้าสายลม และขณะเดียวกันระหว่างนั้น

ก็ต้องระวัง ว่าหากเดินไม่ดูก็อาจพรากพลั้ง ตกเหว

หรือ รุ้สึกกลัวเมื่อมองลงไปไม่เจอใครเลย 

แต่หากเทียบกันแล้วก็เกิดความสุขและสุข มากกว่า ..

ทุกครั้งที่เกิดคำถาม และมีคำตอบของเราแล้ว

ก็ย่อมอยากรู้คำตอบของคุณเช่นกัน..

แล้วสามเหลี่ยมของคุณเป็นอย่างไร..

.....................

วันนี้อากาศคลื้มคลื้ม

คร่อมไว้ระหว่าง เม็ดฝน กับ ลมเย็นๆบวกเพิ่มมาด้วยก้อนเมฆหนาๆ

ลมโชนๆอ่อนๆแต่เยือกเย็นเช่นนี้ 

เหมาะมากกับการนั่งรถมอเตอร์ไซต์สักคัน

วิ่งผ่าสายลมเย็นเย็นพร้อมกับพกพาเอาเสียงเพลงนุ่มๆละมุนช่องหู

เป็นเพื่อนยามเดินทาง ..

คงมีหลายคนที่มีอาการเช่นนี้

ขับรถช้าช้า ผ่านลมอ่อนๆ 

เพียงพอกับอากาศหนาวน้อยน้อย เช่นนี้นัก

ผ่านมาหลายวันอากาศเช่นนี้ก็ยังคงเป้นอยู่อย่างนี้เหมือนเคย 

อาจจะไม่ชินนัก..

สำหรับผู้ที่ไม่ชื่อชอบอากาศแบบเนิ่บๆเหมือนอาการคนเกียจคร้าน

แต่กลับกัน มีอีกหลายท่านนักที่พิสมัยความเนิ่บแบบเรียบๆของมัน

และเราก็เช่นกัน ผูกพันกับมันจนเคยชิน..

สวัสดีคะ..คุณสังเกตุบ้างไหมคะ

ใน 1 วันกับ1 นาทีชีวิตคุณคุณนั้น

ใช้เวลาไปกับสิ่งไหนมากที่สุด

1 สิ่งที่สามารสร้างความสุข

และสิ่งดีดีให้เกิดขึ้นกับลมหายใจของชีวิตเราคืออะไร

จะมีสิ่งไหนบ้างไหมที่จะนำพาชีวิตของเราขับเคลื่อนไปได้บ้าง

1 คำถามมักพบหลายคำตอบ

และ 1 คำตอบอาจจะไม่ได้ มาด้วยคำถามเพียงแค่คำถามเดียว..

คุณว่าป่าว..

อยากรู้ว่า..

ใน 1 วัน

หรือ 24 ชั่วโมง

60 นาที 180 วินาที นี้

คนเรา คิดอะไรกันบ้าง

จะเรื่อยเปื่อย

หรือจะพยายามหาข้อโต้แย้งในชีวิต

หรืออาจจะพยายาม

นึกหาความวุ่นวายอันใดบ้างให้เกิดขึ้นแก่ชีวิต

1 วันสำหรับบางคน

อาจจะเป็นวันที่แสนธรรมดา

ไม่มีอะไร ใหม่ ไม่มีอะไรเก่า

ไม่มียามที่เหงา

ไม่พบความเศร้า

ไม่ผ่านความเดียวดาย และไม่ได้นึกถึงความรักก็เป็นได้

หรือ 1 วันของหลายคน

อาจจะ เพียง เลี่ยงหลีก คนที่ไม่อยากเจอหน้า

เลี่ยงคืนวันหลบช่วงเวลาเลวร้าย

หลีกหนีความโหดร้าย

หรือหลบหลีกกับความเสียหายที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นๆ

อาจจะเป็นไปได้ว่า ..

บางคน 1 วันผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        จนลืมไปเสียว่า

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมามีสิ่งไหนที่ละเลย

หรือพลาดบางความรู้สึกของตนหรือคนอื่นๆที่รายลอบบ้าง

เพราะ ช่วงความคิดถึงคนอื่นอาจจะแทบไม่มีเหลือ

เศษช่องว่างของความคิดถึงเลยแม้จะเป็นเพียงสักเสี้ยวเดียวของนาที ก็ตาม

และเชื่อแน่นอนว่า 1 วันของ อีกคน

อาจจะเป็น 1 ช่วงชีวิตที่ว่างเปล่า

วันที่หงอยเหงา

เป็นที่พักเพียงชั่วคราวของความเปลี่ยวดาย 

ช่วงเวลาง่ายๆของความเรื่อยเปื่อย

ความเฉื่อยๆที่อยากให้เกิด ละเลยความรู้สึก

ไม่ต้องการการนึกคิด

ไม่อยากให้ชีวิตพบเจอกับสิ่งไหน 

เสียงของหัวใจยังเรียกร้องเอาความอ้างว้าง มานั่งข้างๆฟังเสียงหัวใจที่แผ่วเบา

ฟังบรรยากาศอันแสนเศร้า

ช่วงเวลาที่เหงาเหงา

ความหม่นเศร้าที่ไร้ความหมาย ..

1 วันของชีวิตเราก็มีแค่นี้ ..

มีวันที่ชีวิตอยากแต่งแต้มสีสัน

กับวันที่ ไม่ต้องการมันเลยสักสีเดียว

เช่นกันกับ 1 วันของฉัน

ใน เวลานี้

ที่มีเพียงแค่เสียงของลม ฟ้า อากาศ

ห่มผ่านหัวใจอันไร้ความรู้สึก

คงมีแต่เสียงลมที่ไร้วิญญาณ

จิตนาการที่ไร้ความหมาย

ผ่านมาก็แค่ผ่านไปเท่านั้น..

ก็หวังไว้เพียงว่า ในวันใหม่ ลม ที่โชยผ่าน

จะมาช่วยสร้างความสุขให้เกิดขึ้นบ้างก็เท่านั้น

รอพรุ่งนี้ ..

เวลาที่คุณมองฟ้าคุณนึกถึง อะไรบ้าง ..

ฉันเองนึกถึงสารพัดนึก …

นึกถึงวัน ที่เรายิ้มด้วย พ่อสอนให้ฉันเป็นคนยิ้มง่าย ยิ้มกว้าง หัวเราะ ง่าย อารมณ์ดี

พ่อสอนให้ฉันไม่ต้องไปโกรธใคร เค้าจะว่าเราอย่างไรถ้าเราไม่ได้ทำ ก็ปล่อยมันไป

พ่อสอนให้ฉันรักครอบครัวเหมือนพ่อ ดูแลแม่เหมือนพ่อรักลูกเหมือนพ่อ รัก อาชีพที่เราทำอยู่เหมือนพ่อ

พ่อ สอนให้ฉันรู้จักน้ำตาแห่งความดีใจ น้ำตาของความสุข

พ่อ สอนให้ฉันอดทน สอนให้ฉันเป็นเกษตรกร รักธรรมชาติ

พ่อสอนว่า เรามีกันอยู่แค่นี้ครอบครัวเราต้องรักกันฉันรักแม่ แนรักพี่ ฉันรักหลาน ฉันรักยาย

พ่อสอนให้ฉันพูดเพราะ ฉันจึงไม่เคย  ด่าแม่ ด่าพี่สักคน

พ่อสอนให้ฉัน รู้สึกสำนึกในคุณของผู้อื่น

พ่อสอนให้ฉัน ขี่จักรยานได้

พ่อสอนให้ฉัน เขียน ก ไก่ อ่าน หนังสือ ทุกๆวันที่ชานบ้าน

และพ่อ ยังสอนให้ฉันรู้จัก คำว่า ให้อภัย รู้สึกดีกับทุกคน และจริงใจกับเขาให้มากมาก

ฉันรักพ่อ ..อยากเห็นพ่อ อยากกอดพ่อ อยาก ดูแลพ่อ อยากเห็นยิ้มของพ่อ

และอยากเห็นแม่ยิ้ม มีความสุข เมื่อได้อยู่กับพ่ออีกครั้ง

แต่มันคงไม่มีวันแล้ว ฉันกับแม่ได้แต่ รำลึกถึงวันเก่าๆ ..ที่เราเคยอยู่ด้วย

ถึงแม้พ่อจะ ไม่อยู่ที่หนูกอด แต่พ่อยังอยู่ให้หนูกับแม่ คิดถึง ด้วยความรัเสมอ

หนูจะรักแม่ให้มากมาก ดูแลแม่แทนพ่อ พ่อไม่ต้องห่วงนะ

คิดถึงพ่อ สุดหัวใจ ...

พนิดา ..

โลกมนุษย์สอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีการเปลี่ยนแปลง

แต่โลกก็ดันสอนให้มนุษย์รู้จักความผูกพัน

แล้วจะไม่ให้เศร้าได้อย่างไร

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องความรัก เรื่องครอบครัว ถ้าเกิดการเปลี่ยนแปลงเมื่อไหร่
คุณก็จะเริ่มเศร้า แล้วพอเวลาผ่านไป คุณก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ ๆ ที่เปลี่ยนไป

คุณจะรู้สึกดีขึ้นที่เรามักจะเรียกว่า "ทำใจได้แล้ว"

จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่ที่ว่าคุณจะผูกพันกับสิ่งใหม่ ๆ ได้เร็วขนาดไหน

อายุคนเราเฉลี่ยแค่ 76 ปี นั่นก้อคือ 3,952 สัปดาห์
คุณหมดเวลาไปกับการนอน 1,317 สัปดาห์
ซึ่งเท่ากับคุณเหลือเวลาที่จะใช้ดำเนินชีวิตแค่ 2,635 สัปดาห์เท่านั้น

2,000 กว่าสัปดาห์ที่ได้อยู่บนโลก

ถามตัวเองว่า...

จะยอมเศร้าสักกี่สัปดาห์
เหงาซะกี่สัปดาห์
มีความสุขสักกี่สัปดาห์

....เพราะทั้งหมด "คนเราก็มีอยู่แค่ 2,000 กว่าสัปดาห์เท่านั้นเอง"....